4 years ago...

posted on 02 Mar 2012 10:50 by viranista
 
จะเรียนจบแล้ววววววว!
 
โตแล้วววววววววว!
 
หาเงินใช้เองเป็นบ้างแล้ววว!
 
ฝีมือรีทัชดีขึ้นแล้ววววว! 
 
มีความรักแล้วววววว!
 
มีความสุขแล้ววววววว!
 
เศร้าแล้วววววววว!
 
เสียใจอยากตายก็แล้วววววว!
 
ดีใจกระโดดโหยงก็แล้ววววว!
 
อยากฆ่าคนก็แล้วววว!
 
ช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกก็แล้ววว!
 
เป็นแม่ค้าแล้ววววว!
 
ได้นั่งรถไฟก็แล้ววววว!
 
แมวที่รักมากก็ตายไปอีกแล้ววววว!!
 
ทะเลาะกะแฟนก็แล้วววว!
 
เมามายยก็แล้วววววว!
 
ไม่นอนยันหว่างก็แล้ววววว!
 
บลา บลา บลา!
 
 
 
 
 
 
 
 
มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่อธิบายไม่หมดในนี้แน่ๆ 
 
ในระยะเวลา 4 ปีที่เดินทางมา
 
มีอะไรที่เราโตขึ้น และ เข้าใจมันซักที 
 
เรื่องบางเรื่องเราต้องทำใจให้เข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติของบางสิ่ง
 
เรื่องบางเรื่องเราไม่มีอารมณ์มานั่งทำความรู้จักซะด้วยซ้ำไป
 
จะว่าเอาแต่ใจก็ได้
 
 
วันนี้ ทิ้งบล๊อคไปนานมากกก มีก็คิดถึงอยู่ลึกๆ
 
จำไม่ได้เหมือนกันว่าจะเข้ามาเขียนไปเพื่ออะไร
 
เล่นFacebook ดีกว่า
 
วันนี้จำได้แล้วหล่ะ
 
บล็อคนี้มันเป็นที่ระบายอารมณ์ให้เราได้อย่างดีเลยทีเดียว
 
แถมยังเดือดร้อนน้อยมาก กับคนรอบข้างเรา เพราะไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก
 
 
นึกกลับไป อ่านเอนทรี่เก่าๆ ทำไมเราช่าง เดียงสาอย่างงั๊นนะ
 
โรคกลัวการเติบโต กลัวโลกของผู้ใหญ่
 
วันนี้เข้าใจมันมากขึ้นแล้วหล่ะ
 
 
 
 
แต่ก็คิดถึงอยู่เสมอ
 
 

 
 
 ตอนนี้คลั่งเพลงนี้มาก MV ก็สวย เนื้อหาของเพลงไปแปลกันเอาเองนะจ๊ะ 
 
Sadness is a blessing 
Sadness is a pearl 
Sadness is my boyfreind
Oh, sadness i'm your girl
Sadness i'm your girl Sadness i'm your girl
 
 
เรื่องเศร้ามันอยู่รอบตัว อยู่กับทุกสิ่งของเรานั่นแหล่ะ 
 
อยู่ที่ว่าเราจะมองมันให้เป็นอย่างไร
 
 
 
ยิ้มไว้นะจ๊ะ เบบี้  
 
Cool
 
 
 
 
 

Help me please

posted on 16 Jun 2011 17:56 by viranista
HELP ME !!!

Reality of Hidden Dream

posted on 08 Apr 2011 11:51 by viranista
ฮัลโหลๆๆ เทสๆ บล็อกเน่าเป็น วุ้น แล้ว ตอบด้วยๆ
 
ดองนานมากกกก
เป็นปีๆกันเลยทีเดียว
ขอโต๊ดนะก๊าาาา บล๊อคที่น่ารัก ที่ระบายอารมณ์ของเค้าา
 
งั๊นเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า
 
 เอางาน Final มา Show (อวดแบบไม่อ้อมค้อมเลย 55)
 
เป็นวิชา Experialmental Photography ในปี 3 เทอม 2
(เห๊ะ!...ชั้นโตขนาดนี้แล้วเร๊อะเนี่ย...)
 
ชื่่อภาษาไทยวิชา ภาพถ่ายเชิงทดลอง
 
ตอนแรกที่เรียนเราว่าวิชานี้ น่าสนุกมากก
คือ ให้เราสร้างงานขึ้นมา 1 ชุด โดยมีกระบวนการลำดับขั้นตอนทั้งวิธีการทำ
และความคิดเป็นขั้นลำดับๆไป
 
แล้วไงต่อ
ก็จัดการ ลงมือทำไป ๆๆ
 
มีนัด Present กับอาจารย์ประจำวิชา ทุกอาทิตย์
 (ตื่นเต้น สันหลัง ว๊าบๆ กันทุกอาทิต!)
 
โดนด่ามันทุกอาทิตย์
เราก็เอามาปรับปรุง นู่นนี่
 
จนในที่สุด!!!!! ทั้ลลทาลลล (แลดูอลังการเกินจริง)
 
ก็ได้เป็นงานชุดนี้มา...บูมมม(ซาวด์โฆษณา โกโก้ ครั้น)
 
(จะเลิกคุยกับวงเล็บแล้วค่ะ...55)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ความนึกฝันที่มีพื้นฐานมาจากความจริง
ความโดดเดี่ยว ลำพัง ฟังดูอาจเหงา และเศร้า แต่แท้จริงแล้ว หากเป็นความรู้สึกที่แสนจะสวยงาม...
 
Concept ประมาณนี้
 
8 ภาพนี้เป็นเซตงาน ครั้งที่ 3 และ 4
 
 
 
โปรเจคนี้มีปัญหามากกก ในเรื่องของการถกเถียงกับอาจารย์ผู้สอนว่า
ความฝันเป็นสี ขาว ดำ
 
 
แต่ในความรู้สึกของเรา ความฝันของเราเป็นสีอ่ะ ยังไงๆ ก็เป็นสี
มันก็เลยมัปัญหากับอ.ว่า ยังไงก็ไม่เป็นความฝันถ้ามันเป็นสี
 
แต่ บลาๆๆๆๆๆ ชั่งมันเต๊อะ ผ่านวิชานี้มาและ
 
 
 
จริงๆแล้วอยู่ๆก็เป็นบ้าไรไม่รู้อยากจะเขียนบล็อคขึ้นมาซะอย่างงั๊น
มานั่งอ่านเอนทรี่เก่าๆแล้วก็ฮาดี
 
คือมันเหมือนย้ำเราว่า โต แล้ว นะ!
 สถานะตอนนี้ เป็นเด็กฝึกงาน ช่วงซัมเมอร์ ยาวไปยัน ปี 4 เทอม 1
 
 
ไม่บ่นดีกว่า เก็บเอาไว้คุยๆ เล่าๆ ในเอนทรี่หน้า
 
บิยายยยยย
 
 
# โปรเจค เรียลลิตี้นี้ ขอบคุณ กับความรู้สึก ลำพัง โดดเดี่ยว เปลี่ยว อะไรก็ตามแต่
การเติบโตที่ทำให้เป็นเราในทุกวันนี้
ครอบครัว แม่สุดที่รัก พี่ลิงที่คอยอยู่เคียงข้างกัน ที่ก็ทำให้เราเปลี่ยนแนวคิด
ว่าอย่างน้อยโลกนี้ก็ไม่ได้โหดร้ายอะไรมากนัก หากมันยังมีพื้นที่ของความอบอุ่นอยู่
ขอบคุณนะคะ
 
หน้ายิ้มมมมมมมมมมมมมม